Ρόδης Ρούφος-Κανακάρης

Ο Ρόδης Ρούφος-Κανακάρης (1924-1972) ήταν διπλωμάτης, λογοτέχνης και μεταφραστής. Γεννήθηκε στην Αθήνα και καταγόταν από οικογένεια πατρινών πολιτικών. Υπήρξε εγγονός του Θάνου Κανακάρη-Ρούφου, δημάρχου Πατρέων και συγγενής του Αριστομένη Προβελέγγιου. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1949 εισέρχεται στο Διπλωματικό Σώμα. Συνδέεται στενά με τον επίσης διπλωμάτη, Γιώργο Σεφέρη. Παίρνει μέρος στην Αντίσταση, κοντά στον Ναπολέοντα Ζέρβα, ενώ το 1956 βοηθά στον αγώνα της ΕΟΚΑ για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Με την επιβολή της δικτατορίας αυτοεξορίζεται, το 1969 απολύεται από το Υπουργείο Εξωτερικών χωρίς δικαίωμα σύνταξης και αναπτύσσει αντιστασιακή δράση, η οποία αναγνωρίστηκε στη Μεταπολίτευση.

Από τις σημαντικότερες αντιστασιακές του ενέργειες υπήρξε ο συντονισμός της έκδοσης των Δεκαοχτώ κειμένων, τον Ιούλιο του 1970, και η συμμετοχή του με κείμενα στις επόμενες εκδόσεις, Νέα κείμενα 1, το 1971, και Νέα κείμενα 2, το 1972, όλα με αντιδικτατορικό περιεχόμενο. Τη δεκαετία του ’50 κάνει την εμφάνισή του στην ελληνική πεζογραφία με την τριλογία Το χρονικό μιας σταυροφορίας, που αφορά στην Αντίσταση από την οπτική της αστικής παράταξης. Για τη συγγραφική του δραστηριότητα τιμήθηκε με το βραβείο Κώστα Ουράνη (1955) και το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (1956). Με τη σύζυγό του, Αριέττα, απέκτησε δύο γιους, τον Θάνο και τον Λουκά. Μετά τον θάνατό του, το Ίδρυμα Υποτροφιών Ρόδη Ρούφου-Κανακάρη λειτουργεί σύμφωνα με την επιθυμία του για την ενίσχυση των μελετών που αφορούν στην προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου. (Πηγή: Δήμητρα Σαμίου, Η Εταιρεία μελέτης ελληνικών προβλημάτων (ΕΜΕΠ) και η ιδιαίτερη συμβολή της στον αντιδικτατορικό αγώνα 1970-1972. Ασίνη, Αθήνα 2017.)

 

Βιβλιοθήκη

Η Βιβλιοθήκη του Ρόδη Ρούφου και εγγυτέρων συγγενών του περιλαμβάνει, ως επί το πλείστον, έργα λογοτεχνικά, ελληνικά-ξενόγλωσσα και Θεωρία της Λογοτεχνίας. Δωρήθηκε στο Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη από τους δυο γιους του, Θάνο και Λουκά Ρούφο.