Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη έχει την ιδιαίτερη τιμή να ανακοινώσει την πρόσκτηση της συλλογής του μεγάλου διανοητή Κωνσταντίνου Θ. Δημαρά. Η βιβλιοθήκη, οι τίτλοι της οποίας ξεπερνούν τους 20.000,  περιλαμβάνει τόμους, ανάτυπα, μοναδικά φυλλάδια του 19ου αιώνα, συλλογές μονογραφιών υποστηρικτών της επανάστασης του 1821, όπως του Byron και του Chateaubriand, εισιτηρίους λόγους που εκφωνήθηκαν σε πανεπιστημιακές εκδηλώσεις και  τελετές, αντιπροσωπευτικά δείγματα της εργογραφίας των πλέον σημαντικών λογίων του 19ου και του 20ου αιώνα, παλαιές εκδόσεις του 17ου και του 18ου αιώνα και ουσιαστικά όλο το πρωτότυπο υλικό που χρησιμοποιήθηκε στην πρώτη έκδοση καθώς και στις επανεκδόσεις της Ιστορίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Ο Κ. Θ. Δημαράς (Αθήνα, 1904 – Παρίσι, 1992), κριτικός, ιστορικός της λογοτεχνίας, ιστοριογράφος, μελετητής του νεοελληνικού Διαφωτισμού και πανεπιστημιακός, φοίτησε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής. Προπολεμικά ασχολήθηκε πιο συστηματικά με τη μελέτη της λογοτεχνίας του 20ου αιώνα γράφοντας επιφυλλίδες και βιβλιοκριτικές στις εφημερίδες Πρωία και Ελεύθερον Βήμα. Μεταπολεμικά ήταν υπεύθυνος ραδιοφωνικών προγραμμάτων στο ΕΙΡ, γενικός διευθυντής στο ΙΚΥ (1951 – 1970), δίδαξε για ένα διάστημα στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και ήταν διευθύνων σύμβουλος στο Εθνικό (Βασιλικό) Ίδρυμα Ερευνών (1961 – 1970). Στις αρχές του 1960, με τον Δημ. Γκίνη, ίδρυσαν τον Όμιλο Μελέτης του Ελληνικού Διαφωτισμού (ΟΜΕΔ), όργανο του οποίου είναι το περιοδικό Ο Ερανιστής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ανέλαβε να διδάξει ελληνική λογοτεχνία στη Σορβόννη, διευθύνοντας και το εκεί Νεοελληνικό Ινστιτούτο. Στο Παρίσι έμεινε ως το 1978, οπότε επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε, όπως και όλη τη μεταπολεμική τριακονταετία, την επιφυλλιδογραφία του στο Βήμα. Συνεργάστηκε με σημαντικά περιοδικά και εφημερίδες, μεταξύ των οποίων τα έντυπα Γράμματα, Ελληνικά Γράμματα, Ιδέα, Νέα Εστία, Πειθαρχία, και Πολιτεία. Χρησιμοποίησε τα ψευδώνυμα Φ. Ραφαήλ και Κωνστ.
Αρχικά το ερευνητικό έργο του Κ. Θ. Δημαρά στράφηκε σε ζητήματα αρχαίας ελληνικής και ευρωπαικής φιλοσοφίας. Μετά το 1925, τα ενδιαφέροντά του μετατοπίστηκαν προς τη λογοτεχνική κριτική και την ερμηνευτική των αισθητικών φαινομένων. Από την ενασχόλησή του με την ποίηση, ιδιαιτέρως του Παλαμά και του Καβάφη, προέκυψαν αξιόλογα κριτικά δοκίμια. Η σφαιρική θεώρηση της νεοελληνικής παιδείας, που τον ώθησε στη μελέτη του νεοελληνικού Διαφωτισμού, του ρομαντισμού και της ιστορίας της λογοτεχνίας στο σύνολό της αρχίζει να τον απασχολεί προς τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Ιδιαίτερη σημασία έδινε πλέον στα τεκμήρια, στα αρχεία και στις πρωτογενείς πηγές, μία μεθοδολογική αρχή που σχετίζεται άμεσα με την εκτίμησή του για τις θετικές επιστήμες. Στην Κατοχή, την κυρίως περίοδο κατά την οποία έδωσε τελειωτικό σχήμα στην Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, αλλά και δημιούργησε τις ερευνητικές απαρχές των περισσότερων ιστοριογραφικών του μελετών, ο Δημαράς χρησιμοποίησε ως βασικό άξονα τη σύγκριση των ιστορικών, κοινωνικών, γραμματολογικών και αισθητικών φαινομένων μίας περιόδου.
Η πρώτη δίτομη έκδοση της Ιστορίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας απετέλεσε σταθμό για τα γράμματα του 20ου αιώνα. Είναι η πρώτη συστηματική παρουσίαση, συγκριτική συνεξέταση, ερμηνευτική και αξιολογική προσέγγιση της ελληνικής γραμματείας από τη μεταβυζαντινή εποχή ως το τέλος του Μεσοπολέμου. Δημιούργησε μία πολυπρισματική ερμηνευτική μέθοδο προσέγγισης, γραμμένη σε μία γλώσσα αφηγηματική, εύληπτη και γοητευτική.
Η καταλογογράφηση της Βιβλιοθήκης του Κ. Θ. Δημαρά συνεχίζεται.
ΠΗΓΗ: Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας: Πρόσωπα, Έργα, Ρεύματα, Όροι, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 1988 – 2007